Obiekt składa się z dwóch budynków: secesyjnego dwukondygnacyjnego pałacyku nakrytego dachem mansardowym i stykającej się z nim ścianą ogniową eklektycznej willi wybudowanej około 1900 roku. Należały one do landsberskiego przemysłowca, społecznika i filantropa Maxa Bahra oraz jego brata Roberta Bahra. Secesyjną elewację frontową zdominowała wieloboczna wieża kryta hełmem z latarnią i dwa ryzality. Wśród drzewostanu przypałacowego parku szczególnie okazale prezentują się dwa cisy, dąb szypułkowy i daglezja zielona. Dawniej przez malowniczy drewniany mostek przechodziło się na drugi brzeg Kłodawki, gdzie znajdowała się dalsza część parku z rosnącymi do dziś m. in. bukami purpurowymi i miłorzębem chińskim. Po 1945 r. pełnił rolę Pałacu Biskupiego i Diecezjalnego Sądu Kościelnego.