Muzeum Lubuskie im. Jana Dekerta mieści się w wybudowanej w stylu eklektycznym w 1903 r. willi należącej dawniej do właściciela fabryki kabli Gustawa Adolfa Schroedera. Dwupiętrowy budynek i oficynę zaprojektowało berlińskie biuro architektoniczne Reimarus & Hetzel z Berlin-Charlottenburg. Elewacja frontowa zdobiona jest ryzalitem z okazałym balkonem. Zadaszona i oszklona loggia od strony parku umożliwiała obserwację parku także w dni chłodne i deszczowe. W bocznej elewacji dodano sześcioboczną wieżyczkę. Każda z elewacji posiada bogate detale architektoniczne wykonane z piaskowca. Pałacyk otoczony jest Ogrodem Dendrologicznym rozciągającym się na powierzchni 3,32 ha gdzie wytyczono ścieżkę dydaktyczną, pozwalającą poznać około 150 gatunków drzew i krzewów. Ton ogrodowi nadają platany klonolistne, cisy, dęby, klony, lipy, wiązy i kolekcja magnolii. Ponadto obejrzeć tu można krajobrazowy stożek zwany „grodziskiem” i zrekonstruowany grobowiec megalityczny kultury amfor kulistych sprzed około 4100 lat. Tworzą go łupane płyty, których ciężar dochodzi nawet do trzech ton.
We wnętrzach pałacu prezentowane są tematyczne wystawy stałe. Reprezentacyjna klatka schodowa zdobiona jest ażurową balustradą i dębową profilowaną poręczą. Najszerzej prezentowanym zbiorem muzeum jest konwisarstwo od XVII do początków XX wieku. Inne działy poświęcone są wnętrzom w stylu biedermeier, malarstwu polskiemu i sztuce zdobniczej wyrobów porcelanowych (XVII-XX wiek), ze szkła, złotnictwa i mebli. Godne uwagi są też portrety epitafijne duchownych ewangelickich z XVI i XVIII w. z kościoła Mariackiego (katedry), herby, broń drzewcowa i kolekcja numizmatyczna. Najcenniejszym znaleziskiem jest as rzymski cesarza Klaudiusza (41-54 r. n.e.) i srebrna drachma partyjska (I/II w.n.e.). Niewątpliwym jednak rarytasem zbiorów muzealnych jest prezentowany w osobnej Sali cykl akwarel Henryka Rodakowskiego – „Album Połahickie”.

ul. Warszawska 35